Wambelbambel en de wambelbambels

Wambelbambel

In Duyndal, een onbeduidend gehucht aan de westkust van het eiland Ofelië, woonde eens een kunstenaar, die Wambelbambel heette. Vind je ‘Wambelbambel’ een gekke naam? Nou, dan ben je niet de enige! Iedereen in Duyndal vond het een gekke naam. Wandeldandel, Ombelbombel, Gespeldekespel… dát waren normale West-Ofelische namen. Zo heette bijna iedereen. Maar Wambelbambel? Het moest niet gekker worden, mopperden de mensen in Duyndal. Zij mochten hem niet al te graag – want iemand met zo’n gekke naam, die kon niet deugen, dachten ze.

De kunstschilder Wambelbambel leefde een teruggetrokken leven in een klein huisje dat hij zelf had gebouwd tegen een grote duin. Hij was eenzaam noch alleen, want zijn oude hond Milost hield hem gezelschap. Iedere ochtend als hij wakker werd en iedere avond voor hij slapen ging, klom hij samen met Milost de duin op en keek naar de zee aan de andere kant van de duin. Want de zee vond hij erg mooi. ’s Ochtends zag hij de zon graag als een waterige okergele bal boven de horizon uitpiepen. ’s Avonds leken de golven wel vlammen, door de lange oranje stralen van de ondergaande zon achter hem.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *